05-10-10

Dag 18:maandag 04 okt = Page – Zion Las Vegas

Hey Las Vegas, here we come!                        

4:00 u: wakker geworden door donder en bliksem; dat belooft.

8:30 u: Stipt op tijd vertrokken want er wachten ons 500 lange kilometers. Volle bak zon, we zien het dus zitten en pikken als toemaatje nog wat viewpoints mee aan Lake Powell. Weer wat mooie foto’s bij! De Utah-89 op en al rap zitten we terug in Utah. Aai, aai, aai… tussen de bergen aan de horizon, de richting waar we heen moeten, blauw-zwarte wolken en felle bliksemschichten tonen dat het menens wordt. Onbetamelijk van de weergoden, vinden wij. Akkoord, bij de heenrit stond het “fire danger high”, een teken dat de natuur naar water snakt. Maar waarom precies vandaag al dat water uitkieperen?

Zorgzame Carola die ons altijd van alles voorziet, haalt de verfrissende druifjes boven. In de verte, we naderen Kanab, kondigt zich alweer een nieuw “klank-; licht- en waterspel aan. Een echt watergordijn onttrekt de bergen aan het zicht. Wat verderop ligt Zion National Park… en met zo’n weer…  Bovendien zijn er wegenwerken in het park. We besluiten geen halt te houden en van Zion een “drive-trough” te maken… tot de lucht uitdagend uitklaart zodat Paul en ik af en toe een foto kunnen maken. Paul weet van de regen zelfs zijn bondgenoot te maken om zijn kunstfoto’s extra cachet te geven. Nog voor we goed en wel terug in de auto zitten begint het weer te gieten. Door de wegenwerken zijn bepaalde stukken weg niet verhard. In geen tijd heeft onze mooie witte auto een ander kleurtje; over de volle lengte ligt een laagje bruinrood slijk. Ik vrees dat ik al weet wie straks ons voertuig zijn originele kleuren mag terug bezorgen ;-( Aan de uitgang van het park vinden we reddingbrengende toiletten…oef…We kunnen weer een uurtje verder tot we iets deftigs te eten krijgen. Omdat de hotels en restaurants in Amerika geen rekening houden met mensen die coeliakie hebben draait Paul al enkele dagen op  zijn persoonlijke reserve. We hopen ergens een hamburgerrestaurant tegen te komen. Onze wens wordt verhoord, in Hurricane –weer zo’n naam om schrik aan te jagen- vinden we een burgerking; net wat we nodig hebben. Een grote hamburger met frieten voor Carola en mij; een dubbele hamburger –maar dan zonder broodje- voor Paul. Broodje op, het ritueel vangt aan. De ipod’s komen boven en tussen C & P is het om het eerst verbinding te krijgen. En verder gaat het. We krijgen weer hoop; in de richting waarin wij rijden schuift het regengordijn wat open. Ondertussen rijden we terug Arizona binnen… Kun je nog volgen? We vertrokken uit Arizona, reden een stuk door Utah en snijden nu een hoekje af door Arizona om in Nevada te komen. Paul onttdekt een Dairy Queen, zijn obligate ijscreem komt eraan. Daar hebben we weer prijs, een plensbui waarbij de zichtbaarheid bijna nul wordt; bliksemschichten alom. En dat in een streek waar het gemiddeld maar 2 dagen per jaar regent. Achter ons vormt zich een mooie regenboog. We krijgen de skyline van Las Vegas in zicht hoewel we nog ruim 30 km verwijderd zijn. De temperatuur, slechts 11° tijdens de buien, loopt op tot 27°. Om nu reeds wat aan sightseeing te doen rijdt Paul door de “Strip”. Menslief wat is LV veranderd sedert ik hier de laatste keer was. Ik herken het nietmeer en voel me overdonderd!!! De tropicana is al van ver zichtbaar en gelukkig weet Paul in die wirwar van weggetjes zijn weg naar de parking te vinden. Het wordt  een hele wandeling van de parking naar het hotel. Dan moeten we nog het ganse hotel door tot de Island Tower om vast te stellen dat onze kamers niet naast elkaar maar schuin over elkaar liggen. Ik ben er helemaal niet gerust in en stel duidelijk dat ik geen meter van de zijde van Paul en Carola zal wijken! Ik voel me echt niet op mijn gemak maar als we gaan eten wordt het al wat beter, alhoewel ik hen geen moment uit het oog verlies. Paul gidst ons nog van het ene hotel en casino naar het andere: Excalibur; Luxor; Mandalay Bay. Paul zet zich zowaar aan het gokken! Privacy verbiedt mij te vertellen of hij won of verloor. Rond 21:30 u terug naar het hotel waar ik tot de vervelende vaststelling kom dat ik vandaag het verslag moet schrijven; daar gaan mijn goede voornemen om eens vroeg in bed te kruipen. Het is ondertussen23:30u, slaap wel!

Verbinding problemen op de kamer verhindert ons om nog altijd regelmatig online te komen en ons verslag te posten, dus onz-der het motto, what happens in Vegas stays in Vegas, tot later misschien, en anders tot bij onze terugreis naar Belgie.

 

22:46 Gepost door Paul Vanlook | Commentaren (0) |  Facebook

De commentaren zijn gesloten.