30-09-10

Dag 13 : Grand Junction, Colorado to Richfield, Utah

.Dag 13: woensdag 29 sep

Grand Junction, Colorado – Gobelin State Park - Capitol Reef National Monument – Richfield, Utah

Vroeg dag vanmorgen. We verhuizen van Grand Junction naar Richfield. Maar je kent Paul niet als je denkt dat hij de kortste weg neemt; er zijn meerdere scenic drives om onze eindbestemming te bereiken.

Om  8 u zijn we dus al onderweg. Het eerste stukje van de I-70 kennen we nog van gisteren en toch… is het wéér anders. Doordat we een uurtje vroeger zijn is de lichtinval compleet verschillend en dus vergapen we ons wéér aan wat het zélfde had moeten zijn. Wij horen jullie al denken: “daar zijn ze weer, nieuwe wijn in oude zakken”! En toch, de beelden liegen er niet om. In desert country mag je blijkbaar van alles verwachten. Plots worden we voorbij gestoken door een chopper en vanop die moto staart een coyote ons grijnzend aan. Dat overtreft alles! Neen, we hebben niet gedronken; lijden niet aan hallucinaties en hebben geen zonneslag, de temperatuur is slechts 20°

P1030940klein.JPG

 Aan exit 147 nemen we de Route 124 richting Hanksville. We rijden een stukje door Capitol- en Fruita Park. Mesas; rode rotsen; grijze rotsen..; uitgestrekte vlaktes met schaarse dorre begroeiing… horizon op oneindig met af en toe mesas die wat ”toenadering zoeken”. De afwisseling is zo verscheiden dat het nooit verveelt.

P1030945.jpg

Het is de bedoeling dat we Gobelin State Park door rijden en halt houden bij Muddy Lake. De weg er naartoe is echter onverhard, rechtsomkeer dan maar; misschien een volgende keer als we met een 4x4 op weg zijn. Terug de 24-West op, richting Hanksville en Capitol Reef National Monument. Links van ons loopt de Dirty Devil River; rechts de Muddy River. Dat die ogenschijnlijk rustige riviertjes serieus tekeer kunnen gaan stellen we vast als we de drastische maatregelen zien die de schaarse bewoners moeten nemen om hun grond  tegen erosie te beschermen.

P1030964.jpg

De rode rotsen worden weer ons decor als we Hanksville naderen. En plots, in the middle of no-where, zien we een baken voor het luchtverkeer, wat verder staat een sportvliegtuigje. Dat “vliegveldje” blijkt een emergency airfield te zijn; hier kunnen zelfs jumbojets zoals de Boeing 747 veilig landen in geval van nood.

P1030986.jpg

En fier dat de Hanksvillers zijn met hun vliegveld. Hanksville biedt nog een ander voordeel: plas- en bevoorradingspauze in een klein tankstation – annex foodmart.. Plots krijgen we een teepee in het oog, de eerste sporen van aanwezigheid van Indianen. Neen, we worden niet gescalpeerd.

P1030988.jpgIMG_3352.JPG

P1030991.jpg

 

 

 

En verder maar, de omgeving is net een kameleon.

IMG_3355.JPG

We rijden door een soort duinen, de ene keer rood, dan weer grijs –het lijken wel hopen cement- en dan weer geel. Paul neemt een staaltje rood zand mee voor verzamelaar Guy. De bovenlaag is verhard door de bakkende zon maar eronder ligt zeer fijn mul zand; het lijkt mij de soort dat in zandlopers wordt gebruikt. Hier en daar ontdekken we zelfs kleine gaatjes of holletjes, van de bewoners geen enkel idee.

P1030970.jpg

Een eind verder, weer een historic site; de Behumen Cabin. Opgetrokken uit steen maar niet groter dan een volwassen tuinhuisje. De famile Behumen bestond uit 10 mensen; enkel de ouders en de jongste twee kinderen sliepen ook in dit optrekje. Waar de anderen hun toevlucht vonden konden we niet achterhalen.

P1040036.jpg

Tijd om te pick-nicken en, van timing gesproken,  net om 13:30u  rijden we Capitol Reef Nationional Monument binnen.

P1040023.jpg

Even voorbij het Visitors Center ligt een mooie, schaduwrijke picnic area. Paul moet het stellen met crackers met kaas en confituur en een paar hardgekookte eieren. Carola en Johan smullen van hun sandwich met ham, turkey en kaas.

P1040048.jpg

Wat verder, weer een historic site, dit keer de oude smidse van Merin Smith.

En nu het echte “werk”! . Een smal, hobbelig weggetje loopt de canyon in. Het machtige decor van majestueuze natuurlijke monumenten, met oneindig geduld door de natuur gevormd. Het kleurenpalet is zo verscheiden dat het onbegonnen werk is alle tinten op te sommen. We zien de groene lagen uranium met de ingang van een oude mijn; we zien de kantelen van rode reuzenkastelen; een gallerij van reuzenbeelden, ….Paul, laat aub  de foto’s mij te hulp komen om mijn fantasie in te tomen. Laat de foto’s bewijzen dat ik gelijk heb.



 

 




Langs een andere scenic road vatten we de zoektocht naar Richfield aan. In Torrey treffen weer een historical site, een authentiek gebouwtje uit1898, eerst kerkje, later school. Nergens geen duidelijke aanwijzingen naar Richfield en de GPS-madam laat ons ook in de steek. Gelukkig heeft Paul een ingebouwd kompas en zonder enige aarzeling brengt hij ons stipt om 18:00 u naar het Travelodge hotel. Het is er wel niet zo luxueus als in de voorgaande hotel maar het is best een aardige kamer.

P1040112.jpg

P1040120.jpg

 

 

Annex hotel is er een steakhouse. Paul en ik bestellen een New Yorker van maar liefst 300 gr; daarbij hoort een slaatje en een baked potato.. Carola is tevreden met een kleinere biefstuk. De dienster was door de drukte wel af en toe de kluts kwijt maar uiteindelijk hebben we het ons laten smaken. Morgen naar Salt Lake City, de hoofdstad van Utah; Utah wordt ook wel de Mormonenstaat genoemd. Enkele rit 264 km…till next.

 

 

06:34 Gepost door Paul Vanlook | Commentaren (2) |  Facebook

Commentaren

fantastisch he. Ik was er ook vorige lente in dat heerlijke landschap. Wel een andere route gevolgd, maar oh zo heerlijk daar.

groetjes

Nick

Gepost door: Nick | 30-09-10

Reageren op dit commentaar

Hey Paul, dat ziet er prima uit, thanks mate.

Gepost door: Guy | 02-10-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.